happy home made.

ผ่านไปแล้วสำหรับคอส "ชัมบาลา" หนทางแห่งนักรบ ของพี่ วิจักขณ์ พาณิช

ราวกับเซลล์ทุกส่วนของร่างกายมีชีวิต หลังจากที่ใช้ชีวิตแบบ "ตายๆ" และหลับไหลเหมือนกับนักศึกษาเกร็งข้อสอบหรือมนุษย์เงินเดือน.. ครั้งนี้ ได้กลับมาใคร่ครวญ บางสิ่งบางอย่าง ถอดเกราะกำบังตัวเองให้ได้เจอกับความจริง ชีวิตนี้ ก็เปราะบางนะ หากเราเผยและยอมให้โลกเข้ามาสะกิดหัวใจเล่น ก็คงจะสำผัส "ความแท้" อะไรบางอย่าง  ในยุคสมัยนี้น้อยคนนักที่จะหันมาสนใจ เรื่อง ภายใน  internal space หรือ พื้นที่ด้านใน   ทุกคนต่างจะนำพาตนเองและสร้างค่านิยมส่งถึงลูกถึงหลานว่า "สักวันฉันจะต้องสำเร็จ"  .. หลายคนแข่งขัน รีบ ระส่ำระส่าย เพื่อที่จะไปถึงจุดนั้น จุดนั้นที่ว่ามันอยู่ที่ไหนกัน .. ชีวิตที่ปราศจากการยึดเหนี่ยวเป้าหมาย? ...หรือการเดินทางคือจุดหมายหละ? บางคนรีบ จนกระทั่ง ไม่รู้สึกตัวกับสิ่งที่เป็นอยู่ สิ่งที่สวยงามโดยธรรมชาติของมันมีให้อยู่แล้ว และดูเหมือนว่าเราจะเรียนรู้ไปกับสิ่งที่อยู่รายรอบอยู่ทุกขณะ ด้วยความอ่อนโยนและดีงาม พื้นรฐานของมนุษนย์ จะช่วยให้ชีวิตลื่นไหลไป อย่างไม่ผิดธรรมชาติ หรือผิดรูปผิดแบบ  สนุกกับชีวิต ณ "ขณะนั้น" กินส้มก็คือกินส้ม จิบชาก็คือจิบชา แล้วอาจจะเห็นเนื้อแท้ที่สวยงามเหล่านั้นได้ในทุกๆวัน ทุกๆก้าว และอย่าไปคาดหวังอะไรมาก การ  ไม่คาดหวัง --> ไม่ไหวหวั่น no hope & fearlesness ในที่นี้หมายถึง การไม่ติดอยู่กับความหวังใดๆ เราก็จะกลายเป็นผู้ที่ไม่หวั่นไหว .. ช้ากันใหม ?

มา slow down กันเถอะ!

edit @ 15 Jun 2008 13:15:54 by sweethay